Serwis informacyjny czynnego polskiego wynalazcy - nowe technologie i wynalazki - wzornictwo przemysłowe i użytkowe
  | Patenty pod dotacje unijne | Oferta transferu technologii | Certyfikaty licencji | Odzysk ciepła z wody i ścieków | Odzysk ciepła z powietrza i spalin | Energia cieplna z odpadów  |      | Kredyt technologiczny | Najnowsza technologia ogrzewania i chłodzenia wnętrz | Recepta na kryzys gospodarczy | Portfel i audyt patentowy | Przykład patentu | Kontakt z nami |

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Tworzymy z myślą o Tobie i Naszym Kraju" - Wybierz się i zobacz zastosowanie naszych technologii w Ośrodku Wypoczynku i Pracy Twórczej "Magdalena" w Świeradowie Zdroju

ZOBACZ zastosowanie w MAGDALENIE

Innowacje ... 

Nominacja do Polskiej Nagrody Innowacyjności

... więcej

O nas ...

Patentowanie metod i rozwiązań ...
Nowe technologie pod dotacje UE ...
Patenty Prawa Wyłączne - licencje ...

Jeżeli tylko szukasz : Pomysłu na biznes a może recepty na kryzys czy też monopolu i wyłączność na rynku Polskim lub UE albo też nowych Patentów i Praw Ochronnych pod aktywa Twojej Firmy, dotacje unijne, kredyt technologiczny czy też ulgi podatkowe - to zgłoś się z tym do nas

Obserwuj też nas na google+

Filmy w sieci ...

... więcej

(Podpołaciowy) Niewidoczny powietrzny kolektor słoneczny ...

... zobacz film

Zaproszenie do nas ...

Informujemy, że od 2015 roku udostępniamy poglądowe zastosowanie naszych rozwiązań i technologii w nowo budowanym i od podstaw "Ośrodku Wypoczynku i Pracy Twórczej" MAGDALENA na stoku Sępiej Góry w Górach Izerskich w bezpośrednim położeniu kurortu i miasta Świeradów Zdrój ... więcej informacji na stronie


... Ośrodek i Pensjonat MAGDALENA

... zobacz film

... polub nas na FaceBooku

... zobacz mapę i zdięcia satelitarne

... atrakcje w pobliżu nas-zaplanuj pobyt

Kanał Filmowy ...

Twórcy i wynalazcy - prezentujący autorskie nagrania z obszaru jego innowacji oraz Karkonoszy i Gór Izerskich oraz budowy "Ośrodka ...

... zobacz i obejrzyj więcej filmów

Nota prawna ...

Informacje zawarte w tej Witrynie można pobierać, wyświetlać oraz drukować wyłącznie do ustalania stanu techniki, wiedzy i praw własności intelektualnej.
Wszelkie dozwolne wykorzystanie zawartych w Witrynie informacji wymaga podania ich żródła oraz linku odsyłającego do nich.
Nie przyznaje się i nie udziela się żadnego pozwolenia ani prawa do korzystania z któregokolwiek z Patentów, Wzorów przemysłowych, Znaków towarowych i handlowych oraz samych technologii, produktów, procesów a także innych praw autorskich i własności, należących do KRAMARZ POLSKA bez pisemnego zezwolenia, tj. „Licencji” na ich użycie oraz wykorzystanie przez konkretny podmiot fizyczny lub prawny, obiekt czy przedsiębiorstwo.
Każde obce i samodzielne know-how, opracowane czy wywiedzione z PATENTÓW KRAMARZ POLSKA lub też celowe powoływanie się na nie albo zamieszczenie sugerujące posiadanie czy też daną obietnicę posiadania któregokolwiek z naszych Praw bez Licencji, Uzgodnień czy Wytycznych Projektowych ich właściciela na piśmie, może stanowić bardzo poważne naruszenie prawa skutkujące przykrymi sankcjami ...

... więcej

Media i Wywiady ...

Wywiad z 2011 roku dla Pejcz I WP Świat oczami polskiego wynalazcy

Jeden ze starszych wywiadów udzielony Pejcz w grupie Wirtualna Polska w 2011r. - "Świat oczami polskiego wynalazcy"

...Wywiad z 2015 dla Made INN Poland Od 25 lat wynalazca ze Świeradowa Zdroju tworzy, opatentowuje i ...

Jeden z najnowszych wywiadów z 2015 roku udzielony grupie Made INN PolandKontakt - dane kontaktowe i formularz kontaktowy

... zobacz nasze kolekcje ...

... zobacz również nasz profil w Google+

... zobacz nasz kanał i filmy na Youtube

Projekty ...

Projekt "ALTERPANEL" - ALU system cassette-composite PANEL
Projekt "ART-RAM"
Projekt "POLPANEL"

Skarga o naruszenie praw człowieka - Genewa 

Skarga
o naruszenie
Praw Człowieka do
Komitetu Praw Człowieka w Genewie

Jak redagować, jak argumentować, procedura kontrolna, rezultaty

Anna Michalska


Warto napisać do Genewy

Ratyfikacja Europejskiej Konwencji Praw Człowieka otworzyła obywatelom naszego kraju drogę do Strasbourga. Konwencja przyznaje jednostce, grupie osób bądź organizacji pozarządowej prawo złożenia skargi o naruszenie praw człowieka przez państwo, którego jurysdykcji podlegają. Obywatele RP z tego uprawnienia skorzystali niemal entuzjastycznie: od maja 1993 r. do maja 1995 r. skierowali do Strasbourga prawie 3 000 skarg. Tymczasem od 10 lutego 1992 r., kiedy to Polska uznała system skarg indywidualnych, do końca 1994 r. do Komitetu Praw Człowieka w Genewie nie napłynęła z Polski ani jedna skarga. Warto w tym miejscu podkreślić, że z innych europejskich państw post-socjalistycznych do Genewy pisze wiele osób. Wydaje się, że istnieją dwie podstawowe przyczyny takiego stanu rzeczy. Po pierwsze – niemal zupełny brak informacji o możliwości składania skarg do Genewy. Konwencja Europejska ma duże publicity zarówno w doktrynie, jak i w mediach. Te ostatnie nie interesują się działaniami Komitetu Praw Człowieka, myląc go często z Komisją Praw Człowieka ONZ i jakimś mitycznym - bo nie istniejącym - Trybunałem Praw Człowieka ONZ.

Po drugie – powszechne jest przekonanie, że tylko system europejski gwarantuje skuteczną ochronę praw człowieka. Podstawą tej tezy są przede wszystkim uprawnienia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Komitetu Ministrów Rady Europy. Wyroki Trybunału i decyzje Komitetu mają charakter prawnie wiążący dla państw. Tymczasem Komitet Praw Człowieka kończy postępowanie sformułowaniem poglądu w kwestii, czy miało miejsce naruszenie praw człowieka. Analogiczną opinią kończy się postępowanie przed Europejską Komisją Praw Człowieka. Tego rodzaju poglądy czy opinie nie wiążą prawnie zainteresowanego państwa, pełniąc jedynie funkcje zaleceń. Rozważając skuteczność różnych systemów kontroli międzynarodowej nie można jednak brać pod uwagę wyłącznie kompetencji organów międzynarodowych. Trzeba przede wszystkim pamiętać, że celem kontroli międzynarodowej nie jest oskarżenie i potępienie państwa na arenie międzynarodowej, ale przywrócenie naruszonych praw i zapobieganie analogicznym pogwałceniom w przyszłości. Ponadto zlecanie organu międzynarodowego nie zawsze ma słabszą siłę oddziaływania aniżeli wyrok czy decyzja. W praktyce z reguły samo państwo decyduje, czy i w jakim zakresie podporządkuje się decyzji ( wiążącej prawnie ) lub zaleceniu ( mającemu siłę oddziaływania politycznego i moralnego ). Skuteczność systemu europejskiego wynika przede wszystkim z faktu, że funkcjonują w nim państwa o demokratycznym ustroju politycznym. Tymczasem prawie połowa skarg wpływających do Komitetu Praw Człowieka pochodzi od ludzi, którzy żyją w ustroju totalitarnym. Zachęcając do składania skarg w Genewie, daleka jestem od twierdzenia, że system ten jest skuteczniejszy od europejskiego. Jestem natomiast przekonana, że są one jednakowo skuteczne, jeśli wziąć pod uwagę postępowanie państw, przeciwko któremu złożono skargi. Dowodem zaufania do Komitetu Praw Człowieka jest wzrastająca z roku na rok liczba skarg, przy czym około 25% ogólnej liczby napływa od obywateli państw będących stronami Konwencji Europejskiej. Powody, dla których zwrócili się do Genewy zamiast do Strasburga są zapewne rozmaite, niemniej szukali na pewno mechanizmów skutecznych. Przeprowadzenie porównawczej oceny obu tych systemów wymagałoby pogłębionych studiów i obszernego opracowania. Można natomiast wskazać najważniejsze podobieństwa i różnice. Katalog praw człowieka, jaki figuruje w Międzynarodowym Pakcie Obywatelskich i Politycznych, jest niemal identyczny z tym, jaki formułuje Konwencja Europejska. Niektóre prawa są nawet zwerbalizowane w taki sam sposób. Są oczywiście różnice; w systemie europejskim znosi się karę śmierci (Polska nie jest związana tymi przepisami), gwarantuje się prawo własności czy prawo do kształcenia – których nie ma w Pakcie. Z kolei, zawarte w pakcie postanowienia o ochronie mniejszości i prawo rodziny do ochrony nie zostały ustanowione w Konwencji Europejskiej. Podobne w obu traktatach są przepisy o warunkach uchylenia zobowiązań państw i o dopuszczalnych ograniczeniach. O wyborze procedury kontrolnej decyduje przede wszystkim: charakter organów międzynarodowych, warunki dopuszczalności skarg, tryb postępowania oraz spodziewany rezultat. Członkowie Komitetu, podobnie jak Komisji Europejskiej, działają we własnym imieniu, a nie jako przedstawiciele państw, których są obywatelami. Jest to podstawowa gwarancja apolityczności i niezawisłości organu międzynarodowego. Komitet nie jest organem sądowym, ale nie jest nim również Komisja Europejska. Oba organy prowadzą postępowanie na zasadach kontradyktoryjności, oba dopuszczają takie same środki dowodowe i podobnie rozłożony jest ciężar przeprowadzenia dowodu. Postępowanie przed Komitetem jest wyłącznie pisemne, zarówno na etapie badania dopuszczalności skargi, jak i jej meritum. Jest to niewątpliwie ułomność tej procedury; komisja Europejska może prowadzić postępowanie ustne, badania na miejscu i wizje lokalne. Zwolennicy Komitetu argumentują, że procedura pisemna jest krótsza, niemniej coraz częściej postuluje się zmianę norm proceduralnych w kierunku uelastycznienia postępowania. Oba organy nawiązują w toku procedury kontrolnej poufne kontakty z zainteresowanym państwem, mimo, że normy traktatowe ich nie przewidują. Oba organy wypracowały na przestrzeni lat obszerne orzecznictwo, które stanowi dzisiaj dość stabilne case law. Orzecznictwo Komisji Europejskiej jest znacznie bogatsze, co pozostaje w ścisłym związku z ogromną liczbą skarg, wielokrotnie przekraczającą liczbę skarg rozpatrzonych przez Komitet. Jest ono jednak mniej stabilne, aniżeli orzecznictwo Komitetu. Zarówno Europejska Komisja Praw Człowieka, jak i Komitet Praw Człowieka określane są jako organy quasi-sądowe. O prawdziwej jurysdykcji postępowania przesądza w systemie europejskim istnienie Trybunału Praw Człowieka. Warunki dopuszczalności skargi są w obu systemach niemal identyczne; występują tylko trzy wyjątki, które zasługują na baczną uwagę. Po pierwsze – skargę do Komitetu może złożyć wyłącznie „osoba fizyczna” i zwrot ten nie podlega interpretacji rozszerzającej. Odrzucane są więc np. skargi przedstawiane przez grupy osób. Na gruncie Konwencji Europejskiej prawo do skargi ma „osoba fizyczna, organizacja pozarządowa lub grupa osób”. Z punktu widzenia zakresu podmiotów uprawnionych, korzystniejsze rozwiązanie oferuje nam system europejski. Po drugie – zgodnie z Konwencją Europejską skarga może być złożona wyłącznie w terminie 6 miesięcy od daty podjęcia ostatecznej decyzji przez organy krajowe. Takiego ograniczenia nie ma odnośnie do Paktu; brak sześciomiesięcznego terminu jest rozwiązaniem niewątpliwie korzystnym dla skarżącego. Wiąże się to z jeszcze jednym zagadnieniem. Otóż rząd Rzeczypospolitej Polskiej, składając deklarację o uznaniu kompetencji Komisji do przyjmowania skarg indywidualnych, opatrzył ją następującą klauzulą: skargi mogą dotyczyć decyzji, faktów i czynów, jakie miały miejsce po 30 kwietnia 1994 r. Skarga, która dotyczy działań podjętych przed tą datą, skazana jest w zasadzie na odrzucenie. Analogicznego ograniczenia nie ma względem Paktu; Protokół Fakultatywny wszedł w życie w stosunku do Polski 10 lutego 1992 r. i skargi mogą dotyczyć wszystkich naruszeń, jakie miały miejsce po tej dacie. Tak więc okres objęty skargami wynosi na gruncie Paktu ponad trzy lata, a na podstawie Konwencji Europejskiej – dwa lata, przy zachowaniu terminu 6 miesięcy. Po trzecie – na korzyść Genewy przemawia ta przesłanka dopuszczalności, która dotyczy zbiegu procedur międzynarodowych. Otóż Konwencja Europejska przewiduje odrzucenie skargi, gdy ta sama sprawa jest lub była rozpatrywana przez inny organ międzynarodowy. Komitet Praw Człowieka odrzuca skargi tylko wówczas, gdy ta sama sprawa rozpatrywana jest jednocześnie przez inny organ międzynarodowy, chyba że skarżący zrezygnuje z tej drugiej procedury. Państwa Europy Zachodniej są tutaj w odmiennej sytuacji niż Polska; uznały one system skarg indywidualnych przewidzianych w Konwencji Europejskiej w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, a odnośnie do Paktu – po 1978 r. Polska ratyfikowała interesujące nas traktaty w odwrotnej kolejności. Z tego też względu niektóre państwa – zachodnie – strony Konwencji – ratyfikując Protokół Fakultatywny do Paktu złożyły zastrzeżenia, iż skarga, która była rozpatrywana przez Komisję Europejską może być przyjęta przez Komitet. W przypadku jednoczesnego złożenia identycznych skarg, ich autor ryzykuje, że oba te organy skargę odrzucą. Jeśli skarga złożona będzie najpierw do Komitetu, wówczas Komisja na pewno ją odrzuci. Komitet jest natomiast kompetentny – przynajmniej odnośnie do skarg obywateli polskich – do przyjęcia skargi, która uprzednio rozpatrywana była w organach europejskich. Należy jednak pamiętać, że Komitet nie działa wówczas jako organ odwoławczy. Nie ulega wątpliwości, że jeżeli organy europejskie uznają, iż nie nastąpiło naruszenie praw człowieka, wówczas ponowienie skargi do Komitetu jest raczej bezcelowe. Warto natomiast próbować, gdy skarga została odrzucona z uwagi na przesłanki formalne, zwłaszcza gdy jedynym powodem było niedotrzymanie przez skarżącego sześciomiesięcznego terminu. Skarga do Komitetu jest jedyną możliwością uruchomienia międzynarodowej procedury kontrolnej nad działaniami sprzed maja 1993 r. (data uznania przez Polskę systemu skarg do Komisji Europejskiej). Otwarte pozostaje natomiast pytanie, czy skarga może dotyczyć działań sprzed 10 lutego 1992 r. (data wejścia w życie Protokołu Fakultatywnego). Normy traktatowe tej wątpliwości nie rozstrzygają. W praktyce, gdy Komitet stwierdził, że naruszenie praw człowieka miało charakter ciągły lub jego skutki są trwałe, dopuszczał retroaktywne działanie Protokołu. Wzrost liczby państw-stron Konwencji Europejskiej spowodował gwałtowny wzrost liczby skarg, co nie pozostało bez wpływu na wydłużenie się procedury kontrolnej. Decyzja o dopuszczeniu skargi rzadko podejmowana jest w ciągu roku, chyba że skarga na pierwszy rzut oka jest niedopuszczalna; do Strasbourga wpływają setki listów, które nie spełniają podstawowych wymogów formalnych. Postępowanie ustne prowadzone przez Komisję Europejską, które znaczenia nie można oczywiście kwestionować, również wydłuża procedurę. Długość postępowania Komitetu i Komisji Europejskiej jest porównywalna. Należy jednak pamiętać, że w Strasbourgu sprawa przekazywana jest Trybunałowi bądź Komitetowi Ministrów. Czas trwania procedury kontrolnej nie może oczywiście przesądzać o wyborze organu, do którego pokrzywdzony złoży skargę, choć w pewnych okolicznościach może to mieć istotne znaczenie. Autorytet Komitetu i jego wpływy na działalność państw są znacznie większe, aniżeli wynika to z Paktu i Protokołu Fakultatywnego. Poglądy Komitetu formułowane są według jurydycznego schematu i zawierają: stwierdzenie naruszenia praw człowieka, uzasadnienie i wskazanie środków, jakie państwo powinno podjąć. Można je porównać z końcowym sprawozdaniem sporządzanym przez Komisje Europejską. Komitet zwraca się do państw o podjęcie odpowiednich środków na rzecz ofiary naruszeń praw człowieka, o zapobieżenie analogicznych sytuacjom w przyszłości i o wprowadzenie stosownych zmian w ustawodawstwie. Brak jest normatywnie ustanowionego mechanizmu wymuszającego na państwie wykonanie poglądu Komitetu, niemniej Komitet domaga się od państw przedłożenia informacji o wykonaniu jego zaleceń. Zarówno poglądy Komitetu, jak i informacje państw publikowane są w oficjalnej dokumentacji ONZ. Również przebieg procedury kontrolnej – treść skargi, stanowisko państwa – podlegają publikacji. Upowszechnienie tego typu informacji w dokumentach międzynarodowych często spełnia funkcję skutecznej sankcji.

Przewodnik, który oddajemy do rąk Czytelników, adresowany jest przede wszystkim do prawników. Pierwotna koncepcja była odmienna – zamierzałam przygotować tekst dostępny dla każdego, kto uważa, że jego prawa gwarantowane w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych zostały naruszone przez państwo. Okazało się jednak, że przełożenie języka norm prawnych na język potoczny jest zadaniem niewykonalnym bez szkody dla precyzji i przejrzystości. Zakładam, że autorzy skarg do Komitetu Praw Człowieka będą korzystać z fachowej porady prawnika. Pisząc skargę samodzielnie, szczególną uwagę zwrócić należy na „Wzór skargi” (aneks) i „Przesłanki dopuszczalności skargi” (rozdział IV). Katalog praw człowieka, których naruszenie może być przedmiotem skargi indywidualnej , zawarty jest w artykułach 6-27 Paktu (aneks), niecelowa jest zatem informacja o tych prawach na wstępie Przewodnika. Jestem przekonana, że „Wzór skargi” spełni swą funkcję. Wypełnienie go przykładowo dobranymi skargami spowodowałoby nadmierne rozbudowanie tekstu. Trudno byłoby też dobrać taki „model” skargi, który wychodziłby naprzeciw potencjalnemu zapotrzebowaniu. Autorka zamierza przygotować w najbliższym czasie analogiczny Przewodnik do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i traktatów szczegółowych ONZ, które także przewidują system skarg indywidualnych. Będę wdzięczna za uwagi krytyczne i propozycje, które można przekazywać na adres Wydawcy lub Komitetu Helsińskiego.

Autorka, Poznań, maj 1995 r.

POBIERZ opracowanie :

POBIERZ pełny tekst w pdf.